Hełm greckiego wojownika z Hajfy

W Zatoce Hajfy w północnym Izraelu znaleziono grecki hełm sprzed 2600 lat. Wykonany jest z brązu i pokryty złotymi płatkami, a zdobiony w węże, lwy i pawie ogony lub rozłożyste palmy.

„Bogactwo złoceń i figuralnych ornamentów czyni go najbardziej zdobionym elementem uzbrojenia z okresu wczesnogreckiego, jakie znaleziono” – mówią Jacob Sharvit z Izraelskiego Zarządu Starożytności i John Hale z Uniwersytetu w Louisville.

Archeolodzy wyjaśnili, że hełm prawdopodobnie należał do najemnika greckiego, który około 600 roku p.n.e. uczestniczył w wojnach prowadzonych przez faraona Necho II przeciw królowi Babilonu.

Odkrycia dokonano w 2007 roku podczas podwodnych prac mających na celu pogłębienie jedynego naturalnego portu Izraela na Morzu Śródziemnym. Naukowcy przypuszczają, że zabytek mógł powstać w greckiej Jonii, na terenie dzisiejszej zachodniej Turcji. Być może stamtąd przybył noszący go wojownik.

Izraelczycy ustalili, że hełm typu korynckiego wykuto z pojedynczego arkusza brązu. Dzięki temu nakrycie nadal skutecznie zabezpieczało głowę, ale było sporo lżejsze. Nosal i części chroniące policzki były grubsze od potylicznej okolicy dzwonu. Ogon pawia (lub palmetę) umieszczono na czole, a lwy na napolicznikach.

W połowie I tysiąclecia p.n.e. greckie kolonie rozciągały się wzdłuż niemal całego Śródziemnomorza. Jak dotąd jednak nie odkryto żadnych śladów helleńskiej kolonizacji na terenie Palestyny. Dlatego wydaje się, że hełm mógł być częścią uzbrojenia ważnego wojownika lub dowódcy oddziału greckich najemników, którzy powodowani chęcią zysku brali udział w wojnach prowadzonych w Lewancie przez wielkie imperia.

Nie wiadomo dokładnie w jaki sposób pięknie zdobiony hełm znalazł się na dnie zatoki u wybrzeży Izraela. Być może został zgubiony przez żołnierza, który znajdował się na wpływającym do portu statku. Archeolodzy biorą także pod uwagę możliwość, że statek ów brał udział w jakiejś bitwie i być może leży zatopiony na dnie Zatoki Hajfy czekając na swoje odkrycie.

Obecnie eksponat znajduje się na wystawie w Narodowym Muzeum Morskim w Hajfie.

Ok. roku 600 p.n.e. doszło na terenie Izraela i Syrii do decydującego starcia między potęgami Egiptu, Asyrii i Babilonii. Egipski faraon Necho II z XXVI dynastii stanął po stronie Asyrii, decydując się na udzielenie militarnej pomocy królowi Aszuruballitowi II. W bitwie pod Megiddo pokonał króla Judy Jozjasza, a jego królestwo uczynił lennem Egiptu. Następnie zajął tereny Syrii i połączył swoje siły z armią asyryjską.

W 605 (lub 625) roku p.n.e. sprzymierzona asyryjsko-egipska armia została jednak rozgromiona pod Karkemisz nad Eufratem przez Babilończyków dowodzonych przez Nabuchodonozora II. Wydarzenie to otworzyło drogę Babilonowi do podboju Syrii i Palestyny oraz do złupienia Egiptu i dało początek dominacji babilońskiej nad starożytnym światem.

To rozstrzygające starcie zostało opisane przez biblijnego proroka Jeremiasza (Jer. 46:2-13) oraz jest znane z kronik babilońskich przechowywanych w British Museum.

About these ads
Ten wpis został opublikowany w kategorii Archeologia, Bliski Wschód, Egipt, Grecja, Izrael i oznaczony tagami , , , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.