Potwierdzono starożytność dwóch stanowisk na górze Ararat

Archeolog  dr Joel D. Klenck (absolwent Uniwersytetu Harvarda i dyrektor Paleontological Research Corporation) przebadał dwa stanowiska na górze Ararat w Turcji odkryte przez kurdyjskiego przewodnika Ahmeta Ertugrula.

O jednym z tych stanowisk głośno było w kwietniu 2010 roku, gdyż łączono je z poszukiwaniami arki Noego na tej górze.

„Badane miejsca są godne uwagi” – stwierdza Joel Klenck. – „Są to duża drewniana struktura oraz jaskinia. Stanowiska zawierają materiał archeologiczny, który wydaje się pochodzić przede wszystkim z epipaleolitu [mezolitu, średnia epoka kamienna] .” (Znaleziska z tej epoki w innych miejscach na terenie Bliskiego Wschodu zostały datowane radiowęglowo na okres pomiędzy 13 100 a 9 600 p.n.e.)

Na temat miejsca położonego na wysokości 4200 metrów i przykrytego zwałami lodu i kamieni, Klenck mówi: „Drewniana struktura przedstawia różny stan zachowania i wykazuje szeroki wachlarz materiałów roślinnych, w tym konstrukcje z cyprysu oraz jedno pomieszczenie z podłogą pokrytą nasionami ciecierzycy”.

Klenck zauważa również, że był pod wrażeniem znajdujących się tam zabytków archeologicznych, szczególnie czterech kamiennych mis oraz innych pozostałości kamiennych i ceramicznych.

Wydaje się również, że drewnianą konstrukcję odwiedzano również w późniejszych czasach. W pobliżu budowli znaleziono misy z chalkolitu (epoka miedzi, datowana 5 800-3 000 p.n.e.) oraz z epoki brązu (datowana 3 000-1 200 p.n.e.). Archeolog wyjaśnia: „Te artefakty wskazują raczej na krótkie wizyty na stanowisku w późniejszych epokach, bowiem te misy różnią się od zabytków epipaleolitycznych, które przeważają w materiale archeologicznym”.

Joel Klenck wyjaśnia, jak wygląda badane przez niego stanowisko: „Obszar drewna powyżej dużej struktury ma długość 121,1 metra i szerokość 23,8 metra. Konstrukcja jest głęboka co najmniej na 5,2 metra i kilka pomiarów kątów ścian zewnętrznych wskazało na przesunięcie się wewnątrz w kierunku podstaw budowli. Ponadto znajduje się tam coś w rodzaju schodów prowadzących do wewnątrz wielopłaszczyznowej struktury i konstrukcje gniazdowo-czopowe”.

Badacz dodaje też: „Struktura jest przysypana tonami lodu i kamieni, a większa część budowli pozostaje niezbadana”.

Drugim przebadanym przez archeologa stanowiskiem jest znajdująca się w pobliżu jaskinia. Również ona była przysypana ziemią, kamieniami i lodem. Zawiera ona artefakty podobne do tych znajdujących się w drewnianej strukturze.  Jak zauważa Klenck w jaskini można znaleźć pozostałości botaniczne, lniane włókna i sznurek, kawałki tkaniny, narzędzia kościane, przedmioty z drewna, a nawet naczynia wykonane z materiałów organicznych. Wyjaśnia: „Wszystkie misy z jaskini wykonane są z materiału organicznego, być może  z wnętrzności zwierząt, a ich nakrywki są zawinięte wokół drewna lub kościanych kręgów.”

„Te stanowiska są ważne dla archeologów i dla konserwatorów” – zauważa – „szczególnie w w odniesieniu do zachowania drewna i materiałów roślinnych oraz badań nad architekturą”. Odkrycia na górze Ararat pokrywają się z dyskusją na temat przejścia pomiędzy plejstocenem i epoką holocenu w stadium młodszego dryasu (10 900-9 500 p.n.e.).

Joel Klenck podsumowuje: „Stanowiska na Araracie są wyjątkowe ze względu na stan ich zachowania i wgląd, jaki dają w przeszłość”.

Na podstawie tego artykułu (ang.)

Czytaj więcej na ten temat na stronie Heritage Daily (ang.) 

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii Archeologia, Bliski Wschód, Turcja i oznaczony tagami , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.