Pieczęć z najstarszym zapisem nazwy ‚Betlejem’

Najstarszy historyczny dowód istnienia biblijnego miasta Betlejem odkryli archeolodzy w starożytnej części Jerozolimy zwanej Miastem Dawida.

Jest to odcisk pieczęci podatkowej pochodzącej z czasów Pierwszej Świątyni, czyli sprzed ponad 2700 lat. Mierzy zaledwie 1,5 cm i został znaleziony przy przesiewaniu gruntu wydobytego podczas wykopalisk.

Napis na pieczęci zawiera trzy linijki hebrajskiego tekstu, który uczeni odczytują jako: (1) Bishv’at (2) Bat Lechem (3) [Lemel]ekh, co można przetłumaczyć na „w siódmym”, „Betlejem”, „dla króla”.

Eli Shukron z Izraelskiego Zarządu Starożytności, który kieruje pracami wykopaliskowymi na stanowisku, poinformował, że znalezisko pochodzi z VIII lub VII wieku p.n.e. i może dotyczyć okresu panowania w Judzie królów Ezechiasza, Manassesa lub Jozjasza.

Według niego napis na pieczęci mógł oznaczać, że w siódmym roku panowania króla Judy został wysłany ładunek z Betlejem do króla w Jerozolimie. Co prawda nie ma pewności, o jakiego króla chodzi, ale zwrot LMLK (le melekh, „dla króla”) jest bardzo charakterystyczny dla zabytków z okresu rządów tych trzech władców judzkich.

Odkryta pieczęć była prawdopodobnie urzędniczą pieczęcią skarbową i oznaczono nią transport srebra lub produktów rolnych, wysłanych jako podatek z Betlejem do Jerozolimy dla króla Judy.

Jak zauważa Shukron, odkryty fragment pieczęci jest pierwszym znaleziskiem z okresu Pierwszej Świątyni, na którym pojawia się nazwa Betlejem, dowodząca istnienia tego miasta w czasach Królestwa Judy i prawdopodobnie we wcześniejszym okresie.

Betlejem (hebr. Bet Lechem, czyli „dom chleba”) leży kilka kilometrów na południe od Jerozolimy. W najdawniejszych czasach było znane również pod nazwą Efrata.

W Biblii pierwsza wzmianka o tym miejscu pojawia się w związku ze śmiercią i pogrzebem Racheli, żony patriarchy Jakuba (Rodzaju 35:19; 48:7). Z czasem osiedlili się tu potomkowie Judy, wśród nich ród Boaza (Booza) znanego z Księgi Rut. Wydarzenia w niej opisane dzieją się właśnie w tym mieście.

Z Betlejem pochodził Dawid, syn „Jessego Betlejemczyka”, potomek Boaza i Rut, który w tamtych stronach wypasał owce, a potem został drugim królem Izraela (1 Samuela 16). Dał on początek dynastii panującej przez kilkaset lat w Jerozolimie. Co ciekawe, zarówno Betlejem, jak i Syjon w Jerozolimie nazywano „miastem Dawida”, choć z czasam nazwa ta zarezerowana została dla stolicy państwa Dawida, gdzie też właśnie znaleziono pieczęć z nazwą rodzinnego miasta króla.

W księdze proroka Micheasza (który żył w VIII wieku p.n.e. za czasów Ezechiasza) znajduje się proroctwo zapowadajace, że z Betlejem w Judzie pochodzić będzie oczekiwany Mesjasz (Mich. 5:2). Chrześcijanie wierzą, że ta przepowiednia spełniła się podczas narodzin Jezusa Chrystusa, potomka Dawida, który urodził się w Betlejem dwa tysiące lat temu (Mat. 2:1-6). Interesujące, że choć dziś Betlejem jest sporym miastem, w czasach Jezusa było mało znaczącą miejscowością, wręcz wioską (Jana 7:42).

Odkryta właśnie w Jerozolimie pieczęć podatkowa, pochodząca z tych samych czasów co proroctwo Michaeasza, dowodzi historyczności wzmianek o Betlejem w hebrajskiej Biblii.

Zobacz film, w którym Eli Shukron prezentuje znalezisko (hebr.):

Zobacz też informacje o podobnych odkryciach:

Ten wpis został opublikowany w kategorii Archeologia, Biblia, Izrael, Jerozolima i oznaczony tagami , , , , , , , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.