Naukowcy: Indoeuropejczycy pochodzą z Anatolii

Rodzina języków indoeuropejskich wywiodła swój początek z terenów starożytnej Anatolii, leżącej w dzisiejszej Turcji – twierdzą naukowcy w oparciu o badania lingwistyczne, których wyniki zostały opublikowane ostatnio w czasopiśmie Science.

Języki indoeuropejskie stanowią obecnie największą grupę językową, którą mówi współcześnie około trzech miliardów ludzi. Do rodziny tej należą między innymi języki germańskie (w tym angielski), romańskie i słowiańskie (w tym polski), ale też irańskie i indyjskie.

Oprócz tego do gałęzi indoeuropejskiej (zwanej niegdyś aryjską) zalicza się języki starożytne, takie jak greka, łacina czy sanskryt. Najstarszym znanym z nich jest hetycki używany w starożytnej Anatolii. Jego najdawniejsze świadectwa pisemne są datowane na XVIII w. p.n.e.

Obecnie wśród językoznawców dominowała teoria (zwana pontyjską lub kurhanową) głosząca, że Pra-Indoeuropejczycy byli ludem koczowniczym zamieszkującym czarnomorskie stepy południowej Rosji i Ukrainy. Stamtąd mieli się rozprzestrzenić około czwartego tysiąclecia p.n.e. i podbić większość Europy i część Azji.

Druga teoria, zwana anatolijską, łączy korzenie Indoeuropejczyków z rewolucją neolityczną i rozwojem rolnictwa około 8 – 9,5 tysiąca lat temu. Według niej wywiedli się oni z Anatolii w dzisiejszej Turcji.

Najnowsze badania wspierają tę drugą teorię. Oparte są one na nowoczesnych metodach statystycznych występowania podobieństw w językach indoeuropejskich na przestrzeni wieków. Analizy słownictwa dokonano wspierając się odkryciami archeologicznymi, starożytnymi tekstami i inskrypcjami.

W czasach biblijnych języki indoeuropejskie stopniowo wyparły dominujące wcześniej na Bliskim Wschodzie języki semickie i chamickie. Najpierw był to perski, potem greka, a w końcu łacina. Język grecki (odmiana koine) był pierwszym, na który przetłumaczono całą Biblię (Stary Testament) i spisano jej chrześcijańską część (Nowy Testament).

Biblia zalicza ludy posługujące się językami indoeuropejskimi do grupy jafetyckiej, która początkowo zamieszkiwała tereny na północ i zachód od Żyznego Półksiężyca. Z okolic Kaukazu ludy jafetyckie miały rozprzestrzenić się do Azji Środkowej, a poprzez Azję Mniejszą (Turcję) na zachód do Europy (zob. Rodzaju 10:1-5).

Co ciekawe, według proroctwa Noego, Bóg miał dać Jafetowi „przestrzeń szeroką [lub olbrzymią, rozległą]”, co mogło oznaczać, że jego potomkowie będą zamieszkiwać na ogromnym obszarze (Rodzaju 9:27).

Na podstawie serwisu PAP Nauka w Polsce (pol.) oraz informacji w BAR (ang)

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii Archeologia, Biblia, Bliski Wschód, Turcja i oznaczony tagami , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.