Papirus Nasha i Kodeks Bezy już dostępne online

cambridgeJedne z najcenniejszych manuskryptów biblijnych – papirus Nasha (II w. p.n.e.) i Kodeks Bezy (V w. n.e.), a także wiele innych rękopisów z kolekcji Uniwersytetu w Cambridge dostępnych jest od niedawna za darmo dla każdego internauty w postaci wysokiej jakości zdjęć cyfrowych.

Zdjęcia dostępne są w ramach projektu Cambridge Digital Library, który ruszył zaledwie w grudniu 2011. Od tamtej pory Cambridgde udostępnił aż 25 tysięcy dokumentów, w tym cenne manuskrypty religijne i historyczne, na przykład żydowskie dokumenty z genizy w Kairze czy wczesne kopie Miszny i Koranu.

Cyfrowa Biblioteka Cambridge jest kolejnym krokiem milowym w digitalizacji i udostępnieniu w Internecie ważnych tekstów biblijnych. Online dostępne są już między innymi najważniejsze Zwoje znad Morza Martwego, Kodeks Synajski i Kodeks z Aleppo.

Projekt był możliwy dzięki znacznemu dofinansowaniu Fundacji Polonsky’ego, która przeznaczyła na ten cel półtora miliona funtów. Umożliwiło to wykorzystanie najnowocześniejszej technologii, dzięki której cenne rękopisy można przeglądać w wysokiej rozdzielczości i w naprawdę przyjemny i łatwy sposób.

Papirus Nasha jest datowany na II wiek p.n.e. (czasem na I p.n.e.) i pochodzi z Egiptu. Składają się na niego cztery fragmenty papirusowe, na których zachowały się 24 linie tekstu hebrajskiego w wersji przedmasoreckiej. Zawierają one część Dziesięciorga Przykazań (Wyjścia 20) oraz kilka wersetów z Powtórzonego Prawa rodziałów 5 i 6, w tym słynną Szemę. W manuskrypcie siedmiokrotnie występuje tetragram imienia Bożego JHWH.

Papirus został zakupiony od egipskiego handlarza w roku 1902 przez sekretarza Towarzystwa Archeologii Biblijnej, W. L. Nasha i podarowany Uniwersytetowi w Cambridge.

Do czasów odnalezienia Zwojów znad Morza Martwego był najstarszym znanym manuskryptem biblijnym. Papirus Nasha odegrał znacząca rolę w datowaniu swoich równolatków z Qumran.

Kodeks Bezy (Codex Bezae Cantabrigiensis, symbol „D”) to jeden z kilku najważniejszych rękopisów Nowego Testamentu. Datowany jest na około 400 rok, ale nie jest znane miejsce, w którym powstał. W roku 1562 Teodor Beza, znany biblista i następca Kalwina, nabył go w klasztorze w Lyonie, a jakieś 20 lat później przekazał do Cambridge. Kodeks odegrał olbrzymią rolę w procesie oczyszczania tekstu Nowego Testamentu ze średniowiecznych naleciałości.

Manuskrypt składa się z 406 welinowych (pergaminowych) kart spisanych pismem uncjalnym (majuskułą). Zawiera cztery Ewangelie i Dzieje Apostolskie oraz kilka pomniejszych fragmentów Nowego Testamentu. Jest dwujęzyczny, na lewej karcie znajduje się tekst grecki, a na prawej łaciński we wczesnym tłumaczeniu. Grecki tekst różni się w części miejsc od innych wersji Nowego Testamentu, dlatego choć dziś są znane już wcześniejsze i pełne kopie, nadal zachowuje wielką wartość.

Zobacz też wcześniejsze notki o innych zabytkach dostępnych w Internecie:

Ten wpis został opublikowany w kategorii Biblia i oznaczony tagami , , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.